Αναλαμβάνω τον Βάζελο, καθότι άρρωστη και γω βαζέλα, στην εποχή της πολυμετοχικότητας. Τρίτη σεζόν. Η (τότε) γκόμενα μου μόλις έχει κοιμηθεί και γω πιάνω δουλειά.
Πρώτος στον όμιλο, δεν θυμάμαι ποιες ήταν. Στα ακουστηκά Ραπτόπουλος κ συνθήματα από τη 13. Η κλήρωση με φέρνει απέναντι στη Ρεάλ. Πρώτο ματς 0-0 στη Λεοφόρο αλλά ο Σισέ δεν παίζει Μαδρίτη και ο Ραούλ Μειρέλες. ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Ξεκινάει το ματς στο Μπερναμπέου 0-1 στο 8' ο Γκαλεάνο(ω ναι!!!) επόμενη φάση 1-1 ο Καριμ. Ημίχρονο με το γήπεδο να γέρνει. Στην εξέδρες φωνάζουν για 4αρα ακούω κάπου τον Χελάκη να ετοιμάζει τα αυριανά πρωτοσέλιδα για ξευτίλα κ τέτοια. Στο 48' 2-1 ο Μπενζεμά. Εκεί σχεδόν λύγισα. Λέω μέσα μου άντε να τους μαζέψουμε τώρα. Φτάνουμε στο 70' Κριστιάνο Λουκαρέλι(ναι ο τρελός στα 35 του...) κάθετη στον Λουκάκου διαγώνιο σουτ στο γάμμα του Κασίγιας... Τρελαίνομαι πανυγηρίζω σαν να μην υπάρχει αύριο 7 το πρωί ενώ η Χριστίνα ετοιμάζεται να πάει για δουλειά. Την ακούω κάτι να λέει αλλά εγώ είμαι Μπερναμπέου. Το ματς λήγει 2-2. Κανω κωλοδάχτυλο στους οπαδούς της Ρεαλ. Ο Μουρίνιο με βρίζει αλλά εγώ είμαι αγκαλιά με Λέτο. Επόμενο ματς Ατλέτικο. Στο 9' 1-0 ο Σισέ πανηγυρίζω και τότε... Πέφτει το λαπτοπ.. Κρασάρει η οθόνη... Το λαπτοπ λειτουργεί κανονικά. Αλλά τιποτα η οθόνη. Κλείνω ,ανοίγω. Ματώνω... 3 μηνες πριν το τελευταίο save. Δεν έμαθα ποτέ τι θα έκανε εκείνη η ομάδα. Αλλά και μόνο η ηδονή στο Μπερναμπέου άξιζε. Όχι δάκρυα για εκείνη την πρόκριση!!!
Χρίστος Κοκαράκης
Πρώτος στον όμιλο, δεν θυμάμαι ποιες ήταν. Στα ακουστηκά Ραπτόπουλος κ συνθήματα από τη 13. Η κλήρωση με φέρνει απέναντι στη Ρεάλ. Πρώτο ματς 0-0 στη Λεοφόρο αλλά ο Σισέ δεν παίζει Μαδρίτη και ο Ραούλ Μειρέλες. ΠΡΟΒΛΗΜΑ. Ξεκινάει το ματς στο Μπερναμπέου 0-1 στο 8' ο Γκαλεάνο(ω ναι!!!) επόμενη φάση 1-1 ο Καριμ. Ημίχρονο με το γήπεδο να γέρνει. Στην εξέδρες φωνάζουν για 4αρα ακούω κάπου τον Χελάκη να ετοιμάζει τα αυριανά πρωτοσέλιδα για ξευτίλα κ τέτοια. Στο 48' 2-1 ο Μπενζεμά. Εκεί σχεδόν λύγισα. Λέω μέσα μου άντε να τους μαζέψουμε τώρα. Φτάνουμε στο 70' Κριστιάνο Λουκαρέλι(ναι ο τρελός στα 35 του...) κάθετη στον Λουκάκου διαγώνιο σουτ στο γάμμα του Κασίγιας... Τρελαίνομαι πανυγηρίζω σαν να μην υπάρχει αύριο 7 το πρωί ενώ η Χριστίνα ετοιμάζεται να πάει για δουλειά. Την ακούω κάτι να λέει αλλά εγώ είμαι Μπερναμπέου. Το ματς λήγει 2-2. Κανω κωλοδάχτυλο στους οπαδούς της Ρεαλ. Ο Μουρίνιο με βρίζει αλλά εγώ είμαι αγκαλιά με Λέτο. Επόμενο ματς Ατλέτικο. Στο 9' 1-0 ο Σισέ πανηγυρίζω και τότε... Πέφτει το λαπτοπ.. Κρασάρει η οθόνη... Το λαπτοπ λειτουργεί κανονικά. Αλλά τιποτα η οθόνη. Κλείνω ,ανοίγω. Ματώνω... 3 μηνες πριν το τελευταίο save. Δεν έμαθα ποτέ τι θα έκανε εκείνη η ομάδα. Αλλά και μόνο η ηδονή στο Μπερναμπέου άξιζε. Όχι δάκρυα για εκείνη την πρόκριση!!!
Χρίστος Κοκαράκης
No comments:
Post a Comment